Rozdział 1

~ Dedykuje ten rozdział: Cai, Ashowi, Selenie, Lily,Harry'emu. Kocham Was ~

Cailin Pov's

Spojrzałam na swoje odbicie w lustrze: jasna cera, zielone lub szare oczy oczy. W zależności od światła, średniej długości blond włosy, które właśnie przeczesuje palcami. Spoglądam w nie z lekkim niepokojem Nie wiem co może mnie dziś spotka; życie, śmierć? Nie jestem tego pewna...właściwie zawsze tak mam...nigdy nie wiem co może sie stać podczas mojego dyżuru..jeśli tak to moge w ogóle nazwać. Obróciłam sie o 180° odwracając się w strone łóżka. Spojrzałam bardzo uważnie na śnieżno-białą kołdre, która była miła i cieplutka. Naszła mnie ochota aby pod nią wskoczyć i schować się przed całym światem jak mała słodka blondynka o swoich niebiesko-szarawych oczkach, które patrzyły na odejście swojej siostry.

Wiatr delikatnie otulał twarz małej dziewczynki, która bawiła się swoimi lalkami. Spojrzała uważnie swoimi oczkami na starszą siostrę: niskiego wzrostu, brązowych tęczówek, które akurat dziś były smutne.

- Wlóciś? - zapytała blondyneczka zrywając sie na równe nogi nie zachowując równowagi upadła na zieloną trawe brudząc przy okazji sobie białą sukienkec.

- Wróce. - uśmiechnęła sie siostra biorąc ją na rece. Nie był to szczery uśmiech, był w pewnym stopniu wymuszony przez ojca, którego znały od strony "pan i władca" niż dobry kochający tatuś. Mała Cailin dobrze wiedziała, że najniebezpieczniejszym miejscem są kolana ojca. Sama tego nie raz doświadczyła. Ojciec podszedł do starszej córki mrucząc jej coś na ucho, ta skinęła tylko głową stawiając blondynke na trawie, spojrzała na nią swoimi dużymi niebieskimi oczami wsiadając do czarnego samochodu...

Otrząsnęłam się od razu, nie nawidziłam tego wspomnienia. Moja siostra odeszła bo uważał ją za pasożyta...Przecież była takim człowiekiem jak on. Całe przeklęte 50% z niego.  Nie wiem czym sobie zasłużyłam na taki los, przejechałam delikatnie ręką po kołdrze w poszukiwaniu zimnego metalu, spojrzałam na łózko uważnie. Wyostrzyłam mój zmysł wzroku aby wychwycić srebne małe kółeczko. Zawsze miałam z tym lekki problem, delikatna wada wzroku i człowiek jest ślepy jak kret, zaśmiałam sie cicho z moich głupich myśli. Przejechałam dłonią po kołdrze po raz kolejny, poczułam coś zimnego pod jednym z palców wsunęłam powolutku kółeczko na mały palec podnosząc je na wysokość mojego nosa

- Mam cie suko - zaśmiałam sie cicho zakładając je powoli, podeszłam do drzwi po to aby założyć moje białe buty, które nie były białe, zasznurowałam na kokardki. Poczułam, że jestem dumna z siebie. Otworzyłam drzwi, a ciebie powietrze opatuliło moją twarz.

- Czas pomóc kolejnej osobie...

 ~ Każdy komentarz motywuje ~

 ~ Jeśli chce być ktoś informowany o nowym rozdziale wystarczy zostawić swój user x ~